następnym razem będzie coś całkiem specjalnego, pełen odjazd.

czy nie powinienem porzucić złudnych nadziei i zamiast próbować osiągnąć jakże nieosiągalny punkt szczęścia, utwierdzać się w punkcie, w którym już jestem? nie próbować stać się kimś kim nigdy nie będę, ale pójść w stronę, która jest realna. możliwa. no i łatwiejsza.

a może to tylko odzywa się niechęć do działania? czy mam się zadowalać tylko substytutami moich pragnień?

nie wierzę w boga, wierzę w ludzi. w siebie. ale kiedy przychodzi wyzwanie, ta wiara znika. mimo wysokiej samooceny podświadomie nie wierzę w możliwość osiągnięcia celu. zawsze jestem tym przegranym.

może to dlatego, że próbuję osiągnąć zbyt wiele celów jednocześnie. tak? chyba tak.

cholera.

jest zbyt wiele możliwości. a mój charakter ma to do siebie, że musi poznać je wszystkie. żeby móc dokładnie przeanalizować. żeby wybrać najlepiej. ale tak przecież nie zawsze można.

uwielbiam te wieczorne pseudointeligentne pseudoprzemyśleniowe pisanie. nawet już nie pamiętam, o czym toto było na początku.

a tak w ogóle, chyba wychodzę z jesienno-zimowej pseudodepresji. przecież fajnie jest, czego ja jeszcze chcę?

obejrzyjta, posłuchajta.

nie mówiąc już o stosunkach międzyludzkich normalnych. co prawda przez ostatni rok poczyniłem ogromny postęp jeśli chodzi o pewność siebie i nieśmiałość, ale teraz dociera do mnie, że po prostu nie mam o czym mówić. nie umiem rozmawiać. tak naprawdę nigdy się nie nauczyłem. i nie tylko o rozmowę chodzi, brakuje mi czasem najbardziej podstawowych zachowań w relacjach międzyludzkich. nie wiem, jak się zachować, bo nigdy nie musiałem się tego nauczyć. do tego dochodzi pewien naprawdę pokręcony czynnik w mojej psychice który sprawia, że cała moja przeszłość była do bólu udawana, nigdy nie byłem sobą, próbowałem dostosować się do „roli” którą powinienem grać, którą narzuca społeczeństwo. do pewnego stopnia się to udawało, nawet przestałem już „grać”, robiłem to podświadomie i intuicyjnie. ale jakiś czas temu zacząłem patrzeć wgłąb siebie i… widzę pustkę. to „granie” opisane przed chwilą porzuciłem. staram się zachowywać nie tak jak powinienem, ale tak jak chcę. może tego na co dzień nie widać, ale naprawdę czuję się innym człowiekiem. problemem jest tylko to, że to wieloletnie udawanie zbudowało wokół mnie mur. żeby świat nie zobaczył kim naprawdę jestem. jakoś tak w wieku wczesnym nastoletnim się to wykształciło u mnie i zniknąć nie zamierza. nie jestem pusty, bez emocji. jestem ich pełen. tysiące uczuć, emocji, myśli. problemem jest tylko ów „mur”, który nie pozwala im się wydostać. do wewnątrz też zresztą nic się wedrzeć nie może. wszystko tylko odbija się od powierzchni. czuję to. czuję tą głębię, ale nie potrafię nic z nią zrobić, uwolnić jej, użyć w jakiejkolwiek formie. męczące to cholernie jest. nie wiem już zresztą kim naprawdę jestem. mam wrażenie że nie ma już „mnie”. nie wiem, co jest naprawdę moje, a co pozostało mi z udawania, co jest we mnie tylko po to, by stwarzać pozory, by się nie zdemaskować. może ktoś powiedzieć: a co masz takiego strasznego do ukrycia? nie chcecie wiedzieć. może kiedyś to zresztą wyjawię. mam do wyboru dwie ścieżki. jeśli wybiorę jedną z nich, będę musiał w końcu to wszystko wyjawić i spróbować być naprawdę sobą. jeśli wybiorę drugą, do końca życia będę żałował i prawdopodobnie ucieknę w frustrację, złość do siebie samego i całego świata i rozgoryczenie. ale tak będzie o wiele łatwiej mimo wszystko.

całkiem inaczej dziś piszę. nie myślałem nad tą notką od paru dni, jak to zwykle bywało, zawsze układałem sobie w głowie całe zdania, zwroty. tym razem nie. po prostu piszę, ot tak. myślę, że to prawdziwsze nieco.

nawet już nie wiem o czym pisałem na początku, ale chyba zostawiłem tam jakąś niedokończoną myśl. trudno. nie wrócę do niej.

nie potrafię nic stworzyć od dłuższego czasu. potrafię tylko patrzeć i słuchać. ale to mi nie wystarcza. chłonę świat, ale nie potrafię z siebie nic wyrzucić. to się chyba nazywa twórcza niemoc. żałosne.

męczę się cholernie. każdy dzień wygląda tak samo. teraz problemem nie jest już nawet to, że nie ma do kogo ust otworzyć, bo jest. problemem jest, że nie ma ust po co otworzyć, bo nie ma nic sensownego do powiedzenia.

do cholery.